Hideaki Hamada: ‘Mijn kinderen zijn mijn eigen reflectie’

De Japanner Hideaki Hamada is een overtuigd analoog fotograaf. Hij begon met een Lomo, maar fotografeert nu met een Pentax camera. Hideaki geniet van de spanning die erbij komt kijken, doordat je moet wachten op een foto omdat deze ontwikkeld moet worden. Natuurlijk heeft hij ook de angst die daarbij hoort. De foto kan immers niet zo goed gelukt zijn als op moment van maken werd gedacht. Het wachten ervaart hij soms als ongemakkelijk en zelfs problematisch, maar ook als noodzakelijk. De sfeer die met film wordt gecreëerd is het wachten waard.

Camera: Pentax 67II
Instellingen: 105 mm, f/2.4 mm, Kodak Portra 400

Sinds wanneer fotografeer je?

Ik begon met fotograferen toen ik op de middelbare school was. Kort nadat mijn oudste zoon werd geboren, werd ik me meer bewust van fotografie en kocht ik een middelmaat formaat camera, de Pentax 67II. Het verandere mijn visie op fotografie.

Heb je fotografie gestudeerd of cursussen/workshops gevolgd?

Ik heb het fotograferen mezelf aangeleerd.

Wat was je eerste fotocamera en welke gebruik je nu?

Mijn eerste camera was een Lomo Smena 35. Nu gebruik ik de Pentax 67II.

Wat is je favoriete lens?

Een SMC Takumar 6×7 105 mm f/2.4

Hoe omschrijf je jouw fotostijl?

Alhoewel mensen mijn foto’s als familieportretten omschrijven, denk ik dat het socialer en iets breder is. Ik fotografeer voor de toekomst.

Hoe vaak fotografeer je?

Elke dag.

Camera: Pentax 67II
Instellingen: 105 mm, f/2.4 mm, Kodak Portra 400

Wie is jouw inspiratiebron en waarom?

Mijn kinderen zijn niet alleen mijn kleine schatten, maar tevens mijn eigen reflectie. Wanneer ik naar ze kijk, heb ik het sterke gevoel alsof ik naar mezelf kijk, mijn eigen leven herleven. Toen ik een kind was, keek mijn moeder af en toe op dezelfde manier naar mij. Ook al was ik me dat deels wel bewust, deed ik alsof ik het niet merkte, omdat ik me er verlegen over voelde. Nu begrijp ik precies hoe zij zich voelde, omdat ik ook op dezelfde manier naar mijn kinderen kijk als mijn moeder deed. Niets illustreert voor mij de toekomst beter dan mijn kinderen. Ik vraag me af of zij zich hetzelfde voelen als hoe ik me voelde toen mijn moeder mij liefdevol aankeek. Ik hoop het.

Kinderen doen altijd meer dan ik verwacht had. De inspiratie voor mijn foto’s komt uit dit soort gedrag. Ik regisseer sommige foto’s, maar de meeste foto’s van mijn kinderen neem ik zoals ze zijn. Wat ik wil laten zien is de manier waarop zij leven. Wanneer ik een foto van mijn kinderen neem, is het belangrijk om een objectief perspectief te houden. Niet te dicht bij, maar ook niet te ver weg. Alsof ik naar ze kijk van een afstandje. Iets wat lijkt op observatie, denk ik. Me aan deze regel houden geeft de foto’s iets universeels. Ik geloof erin dat deze universaliteit nodig is om hun leven naar anderen toe te kunnen laten zien.

Heb je een tip voor een bepaalde fototechniek die je graag deelt?

Alhoewel fotografen ertoe geneigd zijn om foto’s te nemen van bepaalde momenten, is het natuurlijk zo dat kinderen niet altijd lachen of huilen. Meestal hebben ze geen duidelijke gezichtsuitdrukking. Ik wil fotografie gebruiken om hun dagelijkse leven vast te leggen. Op die manier zullen hun gelaatsuitdrukkingen die ze af en toe maken echter lijken en levert het foto’s op die nooit zullen vervelen.

Camera: Pentax 67II
Instellingen: 105 mm, f/2.4 mm, Kodak Portra 400

Als je 3 dingen mag noemen waar een fotograaf – uitgezonderd de camera – niet zonder kan, dan zijn dat?

Poëtische uitdrukking, geduld en een verbondenheid met het onderwerp.

Welke foto zou je ooit nog eens zou willen maken?

Een fotoserie van ‘Haru en Mina’ in zwartwit.

Hideaki Hamada (1977) woont in Osaka, Japan.

Meer van Hideaki Hamada:

• Homepage
• Flickr

Getagged met analoog, Hideaki Hamada, kinderen fotograferen, Pentax 67II